Pannenkoeken feestje

Pannenkoeken. Je hebt weinig ingrediënten nodig en ze zijn binnen no-time klaar. Tenminste, als je er maar een paar bakt. Elke maandagavond hebben we family meal, en kan iedereen komen eten die bij YWAM betrokken is (geweest). Meestal zijn we met zo’n twintig mensen. Elke week vieren we het land waar de desbetreffende student vandaan komt, en koken we dus ook in dat thema. Afgelopen maandag was het mijn beurt; een Nederlandse maaltijd.

Lees meer »

Advertenties

Mijn nieuwe thuis

Amsterdam Airport. Daar begon ruim 48 uur geleden het hele avontuur. Iets waar ik lang naar heb uitgekeken, maar wat tot op dit moment nog niet helemaal doordringt. Alsof ik naar het leven van iemand anders kijk maar het niet zelf meemaak. Dat besef moet duidelijk nog gaan komen. Via Amsterdam, München en Johannesburg ben ik in Port Elizabeth aangekomen. Vanaf daar was het nog ongeveer een uurtje rijden naar Jeffrey´s Bay, wat ik de komende tijd mijn thuis mag noemen. De reis was lang en zwaar, maar hey ik ben veilig aangekomen!

Lees meer »

Op naar een zonnigere periode

Het moment dat ik mijn vliegticket boekte kan ik me nog zo goed herinneren. Het was exact drie maanden voordat ik zou vertrekken. Ik was enorm enthousiast, maar vond het iets wat nog ver in de toekomst lag. Intussen focuste ik me op mijn herstel en hield ik me vast aan mijn ‘toekomst project’. Maar de weken kropen voorbij en een dag leek soms wel 48 uur te duren. Verschrikkelijk. Elke dag keek ik op mijn ‘countdown app’ hoeveel dagen het nog duurde voordat ik dan éindelijk het vliegtuig in kon stappen naar een wat zonnigere (letterlijk en figuurlijk :-)) periode in mijn leven.

Lees meer »

Er is meer in het leven

Er staat een mevrouw voor me in de rij bij de kassa. Ze rekent wat voedingsmiddelen af en een paar pakken pampers. Ze schijnen in de aanbieding te zijn, en wanneer de kassa de korting niet verrekend, loopt ze haastig naar de bonus folder om aan te tonen dat ze wel degelijk een stuk goedkoper zijn. De caissière verwijst haar vriendelijk door naar de servicebalie, waar mevrouw haar geld terug kan krijgen. Geïrriteerd geeft ze aan dat daar al drie mensen staan te wachten en ze daar geen tijd voor heeft. Maar waarom zouden we haasten als we toch allemaal dezelfde eindbestemming hebben?

Lees meer »

Alles is mogelijk wanneer je gelooft

In mijn blogpost; als ik mezelf voorbij loop, lach ik wel even vriendelijk; heb ik mijn verhaal openbaar gedeeld. Het feit dat ik een droom heb, er hard voor werkte, maar vervolgens werd neergehaald door een burn-out. Die burn-out heb ik deels aan mezelf te danken uiteraard, maar dat neemt niet weg dat het op zijn zachtst gezegd mega *** is. Na aanleiding van die blogpost heb ik van veel mensen de vraag gekregen of mijn plannen voor Afrika nog wel doorgingen. In eerste instantie was ik daar niet zo mee bezig omdat ik bij de dag leefde, maar diep van binnen was het mijn allergrootste wens dat ik alsnog zou gaan. Eigenlijk leek het me wel iets heel goeds. Even weg uit Nederland, uit mijn omgeving en standaard dagelijkse bezigheden. Hoe verder de tijd vorderde hoe meer ik ervan overtuigd was dat het goed voor me zou zijn om te gaan. Ik had voor mijn burn-out al besloten dat ik geen drie maanden vrijwilligers werk ging doen, maar zes maanden een DTS. Dit is een redelijk heftig programma, zowel fysiek als mentaal, maar ook omdat je jezelf echt flink tegen gaat komen. Positief en negatief. Dit alles weerhield mij niet om uit te zoeken wat ik moet doen voordat ik naar de andere kant van de wereld vlieg. Vaccinaties, een nieuw paspoort, een backpack, er komt een hoop bij kijken. Ik had alles al snel op een rijtje, maar één ding blokkeerde de weg volledig.. de kosten. Nu ik herstellende ben van mijn burn-out werk ik een stuk minder als voorheen, waardoor ik de kosten niet kan opbrengen, wat me anders met een full-time baan wel was gelukt. Gisteren heb ik toch mijn ticket naar Zuid-Afrika geboekt. En weetje waarom?

Lees meer »

GGZ aka Goede Gezonde Zelfkennis

Ik loop het gebouw in, de trap op, naar de derde verdieping. Ik zie wat leuke foldertjes hangen en kijk er eens rustig naar. Nooit verkeerd om wat extra informatie op te doen. Opeens valt mijn oog op de mega relaxte bank die in de wachtkamer staat. Ik neem plaats en wacht geduldig op mijn beurt. Ik zit nog geen vijf minuten te wachten, of ik hoor voetstappen van achteren op me afkomen. Er komt een klein, vriendelijk vrouwtje voor me staan. Zachtjes zegt ze; ‘Dyantha Noorderijk?!’ Net iets te hard zeg ik ‘Ja klopt!’ en ik schud haar de hand. Op het tempo van een schildpad die net een uur heeft gesport, lopen we naar een stil, kil kamertje. Ik neem plaats tegenover de vriendelijke mevrouw en zo begint er een gesprek, achter een dikke gesloten deur, waar geen eind aan lijkt te komen.
Lees meer »

Je bent thuis, je hebt een plekje in de hemel

‘het doet pijn
als ik de steen
met jouw naam erop zie staan
’t gemis is door de jaren
nog lang niet weggegaan
en waar moet ik nu schuilen,
oh, als een kind sta ik te huilen
maar m’n tranen drogen langzaam
hier in de warmte van de zon

je bent thuis
je hebt een plekje in de hemel
en je vliegt met de vleugels van de tijd
en ja ik weet, God zorgt voor jou,
ja ik weet, ik zie je gauw
want ik ga naar huis.’
– Gerald Troost

17 april 2007. Mijn opa stierf op 66-jarige leeftijd, in het bijzijn van zijn vrouw, tien kinderen en twee kleinkinderen, aan de gevolgen van kanker. Hij heeft 4,5 maand keihard gevochten voor zijn leven.
Lees meer »